Ik voelde een tik op mijn schouder. Met een ruk draaide ik me om en keek ik recht in zijn helderblauwe ogen. Ik zou er zo in kunnen verdrinken, als ik kon. Zijn ogen waren zo blauw als de hemel op een zonnige dag. Zo blauw als de diepste zee. Het bewijs dat perfectie bestond. Ik bleef maar kijken en hij keek naar mij. Naar mij. Niet naar dat blonde meisje met haar lange haren die alle jongens probeerden te versieren. Nee, niet naar haar, maar naar mij. Hij was anders. Ik kende hem niet, maar ik zag het in zijn ogen. Hij kwam dichter. Ik voelde zijn adem weerkaatsen in de holte van mijn hals. Ik keek nog steeds. Hij keek nog steeds. Hij kwam nog dichter. Onze lippen waren nog maar een paar centimeter van elkaar verwijderd. Ik zou mijn ogen nu moeten sluiten, maar dan kon ik zijn prachtige ogen niet meer zien. Die ene ogen die me maar bleven aankijken, die helderblauwe ogen. Hij kwam dichter. Hij nam mijn hand vast en legde die op zijn schouder. Zijn andere hand bond zich rond mijn middel. Onze lippen raakten elkaar. Onze ogen waren nog steeds geopend.